Al enige maanden loop en fiets ik niet zo best. Om toch mobiel te blijven lijkt een scooter mobiel de beste oplossing. Maar ik aarzel nog. Het blijft een hele stap. Ik leg mijn zoontje voor dat ik een scooter overweeg. Gaaf vindt mijn zoon. Als ik zeg dat deze scooter drie wielen heeft, is hij iets minder enthousiast, maar niet onwelwillend. Na een aantal proefritten weet ik welke scootermobiel mijn voorkeur heeft. Een die wel 15 km per uur gaat en een goede vering heeft.

Sinds woensdag staat hij in de voortuin. Na drie dagen wennen, ga ik met mijn man op zaterdag de scooter testen. We besluiten om naar het winkelcentrum te gaan. Het is al laat en met een grote omweg is de kans om bekenden tegen te komen, gering. De voortuin uit. Links en rechts kijken of de kust veilig is, en weg scheur ik. Scooters hebben een geweldig acceleratievermogen. De snelheid op het rechte eind valt wat tegen, maar verder gaat het prima. Bij het winkelcentrum wil mijn man wel een rondje wagen. Terwijl hij rond scheurt stapt de buurman het plein op. Gesnapt. Maar zo op neutraal terrein valt het mee. En zeker als hij meldt dat zijn zoon diep onder de indruk was van de snelheid waarmee ik wegree, ben ik gerustgesteld.

De volgende test is: de stad in. Met een vriendin naar de bioscoop. Allebei een beetje zenuwachtig. Bij een drukke verkeersweg komt een wielrenner hard aangefietst. In een reflex knijp ik in mijn handel. Maar bij een scooter geef je gas door de handel in te drukken, en sta je stil door de handel los te laten. Het effect is dat ik nog eens lekker op hem inrij. Vloekend komt hij overeind. Ik mompel iets over pas nieuw en reflexen die nog niet aangepast zijn. Mijn vriendin geeft mijn adres door voor eventuele schade en wij vervolgen onze weg. Of de film leuk was is niet van belang. We gingen.

Tenslotte zijn we deze week naar een winkel geweest, met het hele gezin. Het was weliswaar al donker, maar toch. Mijn dochter wilde wel bij mij voorop als ze mocht sturen. Dat mocht ze. Zij het dat de schrik er sinds het ongeluk wel een beetje inzit. Maar met een schildpadgang kan er niets mis gaan. En alles verliep prima. Zonder gêne parkeerde ze de scooter weer in de tuin terug.

Het komt vast wel goed tussen mij en de scooter.

Tot mijn veertigste heb ik zelden een pc aangeraakt. Ik had er op mijn werk wel een, maar die stond er voor de sier. Als enige collega mocht ik mijn handgeschreven stukken nog bij de secretaresse inleveren. Dat was altijd wel een beschamende gang, maar alles beter dan zelf te moeten computeren. Mijn werk werd dan door een stagiaire getypt. En meestal ging het nog twee of drie keer heen en weer voor mijn stukje geheel foutloos en naar wens was. Mijn collega’s waren op de hoogte van mijn computeranalfabetisme. Ze stuurden me wel mail, maar deden het voor de zekerheid ook nog eens op de post. Zelfs mijn Curriculum Vitae werd door een bevriend collega op schijf gezet. Ik stond erbij en keek vol bewondering naar zijn behendigheid. Vooral zijn geswitch naar onderwater-schermen was zeer indrukwekkend. Ik snapte er niets van.

Totdat ik van baan veranderde. Ik had nu een functie waarbij geautomatiseerde systemen een belangrijk onderdeel van de functie vormden. Snel trachtte ik in ieder geval het idioom machtig te worden, dan kon ik tenminste meepraten. Zaken als: bestanden uitpakken, grootte van bestanden, gebruikersvriendelijkheid, modems, werden steeds gewoner. En oefening baart kunst. Ik leerde "word" en vroeg me af, waar ik nu al die tijd zo tegenop gezien had.

Ik ben nu 43, ziek en aan huis gebonden, en ik ben heel blij met mijn computer. Ik internet met Amerika, Australie, Belgie (alleen weet ik nog steeds niet hoe je puntjes op de e moet zetten) en met vrienden en collega’s in Nederland. Ik bestel goederen via Internet, en correspondeer zelfs met mijn dokter via Internet. Iedere dag kijk ik of er post is en zend ik berichten uit.

Graag wilde ik mijn moeder deelgenoot maken van deze nieuwe wereld. Samen togen we naar zolder waar mijn computer staat. Een stoel wordt aangeschoven, en ik start mijn demonstratie. "Kijk mam, nu wordt er gebeld naar een grote server". Mijn moeder hoort het aan en vraagt of ze dan de telefoon niet moet opnemen. Ik leg beter uit, dat de computer automatisch belt naar een andere grotere computer. "Nu ga ik even kijken of er post voor me is", zeg ik vervolgens. "Jammer", zegt mijn moeder, "dat ik de post net van de deurmat heb opgeraapt, of ligt deze post bij het Postkantoor". Ik kijk in twee glazige ogen, en zie het zinloze van deze hele onderneming in. Pro forma rond ik mijn demonstratie af met een testmail naar mijn man, maar ik leg niets meer uit. Snel rond ik af, en drinken we een lekker kopje koffie.

Zo heb ik ook al eens semafoon en faxen tevergeefs aan haar uitgelegd. Maar ik herken het. Was ik eigenlijk niet net als mijn moeder. Het is een wondere wereld.

Ik ben een huilebalk, altijd al geweest. Als ik maar iets emotioneels zie op TV, of lees in de krant, ben ik verloren. Eerst probeer ik nog manmoedig mijn opkomende emotie te onderdrukken: een paar keer flink ademhalen, kaken en lippen op elkaar geperst. Maar alras is er geen houden meer aan, ik geef me gewonnen en daar vloeien de waterlanders. Het is steeds weer een gevecht, dat niet gewonnen kan worden en maar niet wil wennen. Na de film Terms of Endearment heb ik een hele dag met dikke, opgezette ogen rondgelopen. Gelukkig was het zondag. Want onherroepelijk wordt mijn huilbui, zeker als het een publieke manifestatie betreft, gevolgd door schaamte. En misschien is die schaamte wel het ergst van alles.

Mijn vader was eraan gewend geraakt en wapperde vroeger meteen met zijn grote zakdoek. Die mochten mijn moeder, die nog emotioneler is dan ik, en ik dan delen. Het was een vast ritueel, en daarom wel leuk. Huilen was in die besloten familiekring toegestaan. Mijn vader was een emotionele man. Ik herinner me een boek dat hij had over de tweede wereldoorlog met de titel "De dag waarop mijn vader huilde". Die titel alleen al maakte veel indruk op me. Vaders huilen niet en horen niet te huilen. Ik heb mijn vader twee keer zien huilen, en dat vond ik ronduit beangstigend. Er moet wel iets heel ergs gebeurd zijn, als je vader huilt. Ook mijn broer is een emotioneel man.

Daarentegen is mijn eigen gezin verre van emotioneel. Nu ik ziek ben, raak ik nog eerder uit balans. Zelfs bij een Nederlandse olympische kampioen op de schaats, een gewonnen voetbalwedstrijd of een doorweekte Adrie van der Poel, sta ik te huilen. Of wat dacht u van een zielige tekenfilm, een aandoenlijk opvoedkundig programma of het afscheid van mijn dochter die een week op kamp gaat. Mijn kinderen herkennen het begin: het hortende ademhalen en de op elkaar geperste lippen. Direct kijken twee paar kinderogen mij aan. "Nee hè, mam, niet weer." Ze blokkeren het beeld van TV of nemen de krant weg, trekken afleidende grimassen en kijken me bestraffend aan. Ik mag pas weer doorgaan met mijn emotie veroorzakende activiteit, als ik ze plechtig beloof niet meer te huilen. In zo’n klimaat is het gevecht tegen de tranen nog belangrijker en moeilijker.

Maar als ik huil in een gesprek, is er meer tolerantie. Mijn zoon droogt dan mijn tranen af en zegt: "niet meer over praten, mam". En de zakdoek van mijn man heb ik al heel vaak aangeboden gekregen. Net zo’n grote als die van mijn vader.

Alleen dat gejank bij die non issues, moet ik toch echt eens onder de knie krijgen. Laatst huilde ik zelfs bij een zielige scène in Goeie Tijden Slechte Tijden. Mijn dochter greep in en sprak me streng toe: "mam, het is maar een soap". En gelijk heeft ze. Maar ja, maak dat mijn tranen maar eens wijs.

"Je bent lief" zei mijn schoonvader, en direct gromde en bromde mijn innerlijke wezen en tekende luid schreeuwend protest aan. Ik! Lief! Dat nooit! Nou was de aanleiding ook alles behalve lief te noemen. Ik was in huilen uitgebarsten nadat ik me met woorden niet duidelijk kon maken. En toen mijn man voor mij ging uitleggen waarom, werd ik alleen maar bozer. Dus, hoezo lief! Ik wil niet lief zijn.

Toch vroeg ik me later af wat er nou zo verschrikkelijk aan is om lief genoemd te worden. Ik schrijf toch ook lieve............ boven een brief als aanhef. Meen ik dat dan niet echt en is het een pure beleefdheidsfrase? Of is lieve ..... iets heel anders dan de woorden "je bent lief’? Ja, het is iets heel anders. Lieve staat bij mij voor: ik ben je toegedaan, je bent me nabij. Met andere woorden het zegt iets over de relatie die ik met de ander heb of voel. Daarentegen refereren de woorden "je bent lief" meer naar een eigenschap van de ander. Die eigenschap wordt door de gever blijkbaar hooglijk gewaardeerd. Zo niet door mij.

Ik vind lief zijn zo nikserigs, zo vreselijk jezelf wegcijferend, zo subassertief. Wat is nou lief? Een kind dat zijn mond dicht houdt, dat lief speelt, dat geen ruzie maakt. Een vrouw die altijd klaar staat, nooit zeurt. En een man die... Nee, een man noem je niet lief, dat is dan een watje. Maar altijd refereert lief aan iemand waar je helemaal geen last van hebt en die zonder morren veel voor je doet. Dat is misschien allemaal heel nobel. Maar ik voel een enorme aversie.

Mijn hele leven lang al wil ik niet lief zijn. Noem me pittig, kattig, kritisch, chaotisch, creatief, stoer. Hoewel dit stuk voor stuk minder positieve eigenschappen zijn , heb ik met deze veel meer vrede. Ze staan voor iets. Ze doen iets met je. Ze brengen iets teweeg. Ja, ik weet het. Er gaat iets levendigs vanuit en dat is wel iets wat ik mijn hele leven al nastreef: actie, doen, veranderen. Misschien ook wel een beetje laten weten dat ik er ben. En dat staat bij mij haaks op lief zijn.

Dus ook bij mijn dood, zeg nooit "ze was lief". Ik zou me in mijn graf omdraaien. Alles beter dan "lief" genoemd te worden.

P.S. Grote verwarring toen ik uit het boek EEN ONGEWOON GESPREK MET GOD begreep dat we eigenlijk allemaal liefde zijn en dat we mede op de aarde zijn om ons dat te herinneren. En ik wil niet lief zijn? Toch nog maar eens op bezinnen. Overigens heb ik tegen liefdevol geen enkel bezwaar, alleen ben ik dat niet zo.

Wij waren de eerste van onze vrienden die een eigen huis kochten. Het huis voldeed in ieder opzicht aan de gangbare eisen; vooroorlogse bouw, veel groen, brede straat, een beetje een linkse wijk. Kortom, een politiek en sociaal "correct" huis. Al onze vrienden zouden in de loop van jaren in dezelfde soort huizen verdwijnen. Toch was het wennen voor ons. Daar zaten we dan; verbannen in een buitenwijk, kinderloos omgeven door gezinnen, in een wijk die zich meer op het kakkineuze Oegstgeest oriënteerde dan op Leiden. Als wij twijfels uitten, dan werden deze door onze vrienden weggewuifd. Wat zeurden we nou, het was toch een prachtig huis in een prachtige omgeving en zo lekker dichtbij deLeidse Hout. Niet dat we ooit in het Leidse hout kwamen, in mijn hele leidse leven had ik nog nooit een stap in de Leidse Hout gezet.

Negen (of was het tien) maanden na onze verhuizing werd Floor geboren (en zie een nieuw pluspunt: wat zijn de ziekenhuizen lekker dichtbij). Deze gebeurtenis zou ons hele beleven van de wijk veranderen. We waren niet meer weg te slaan uit de Leidse Hout. Floor hield van wandelen en als we maar even stil stonden, kwam er uit onze grote zwarte kinderwagen een gekrijs dat ons tot doorlopen aanmoedigde. Van haver tot gort leerden wij de paadjes in de Leidse Hout kennen. Ook van het theehuis werden we trouwe bezoekers. Met de geboorte van Ward werd dit alleen maar versterkt. Het is duidelijk, de geneugten van deze buurt laten zich alleen met kinderen kennen.

Ik werd 40 en vierde dat op passende wijze in het Theehuis. Maar met het ouder worden van de kinderen kwamen wij minder in de Leidse Hout. We joggen niet en zijn ook niet in het bezit van een hond, dus weinig reden voor een bezoek. Tot dat ik ziek werd, veel tijd over en een mooi bos dichtbij, dus wat let me.

Bijna dagelijks troon ik mijn bezoek mee naar de Leidse Hout. Hoofddoel is het Theehuis, maar de wandeling erheen is de helft van het genot. Ik schrijf wel wandeling, maar ik doe de route in een scootmobiel of in een rolstoel, een weer heel andere manier om de Leidse Hout te verkennen. Soms ga ik met Ward door het bos scooteren, geamuseerd nagekeken door andere bezoekers. In het Theehuis ben ik een oude bekende. Bijna zonder vragen wordt een jus d'orange met een rietje voor me neergezet. Heerlijk zo'n vaste routine. Nee, het is een schoon goed om in deze buurt te mogen wonen.

P. S. De spellingscontrole blijft maar aangeven dat de Leidse Hout fout is en moet worden vervangen door het. Maar ja, de is veel chiquer en tenslotte zijn wij bijna Oegstgeest.

Vandaag is het zo ver. Al meer dan een jaar heeft Hein een folder van een fluisterboot in zijn bezit, maar het was er nog niet van gekomen. Maar nu gaan we dan, een mooie zondag in september. Bij de boot gekomen lopen onze vrienden ons tegemoet. Ik zie een grote open boot aan de steiger liggen. Genoeg ruimte voor acht personen. Vooraf heb ik, optimistisch als ik ben, er nauwelijks bij stil gestaan hoe ik in moet stappen, maar nu bekruipt me toch een lichte angst. Wankelend stap ik in. En gezeten op een stoel zal ik deze tocht beleven.

Al voor we de haven uit varen, wil Floor in het water springen. Dat weten we nog even tegen te houden. Maar al na een half uur hebben we onze eerste consumptie te pakken; kwarktaart. We hebben geheel in stijl een koffer vol proviand mee genomen; broodjes, kaas, eieren, salade, kippenpootjes, druiven, chips, toastjes, bier, koffie en wijn. En we blijken niet de enigen te zijn. Op alle boten die ons passeren wordt enorm geconsumeerd. Afhankelijk van de sociale status is dat bier uit blik of wijn in een glas en soms zelfs uit een koeler. Nederland in zijn vrije tijd.

De kinderen vermaken zich opperbest. Er is een ruimte in de voorboeg waar je met zijn vieren in kan, het luik gaat honderd keer open en dicht. Titanic spelen op de boeg. Zwemmen aan een touw achter de boot. En natuurlijk zijn er de beweegbare bruggen. Al tientallen meters voor de brug staat de hele meute op de voorboeg, klaar om aan land te springen. Alleen onze vriend, de kapitein, blijft achter aan het roer. Steevast wordt in de haast om bij de brug te komen, de landvast los gelaten. Dit tot irritatie van de kapitein. Alle bruggen zijn weer anders en een spannend avontuur.

We varen langs oude boerderijen en idyllisch gelegen woonboten. Er staat er een te koop. Even wanen wij ons de toekomstige eigenaren. Voor de zekerheid toch maar even de prijs gevraagd; 3 ton, gekkenwerk. We komen op de Kaag. Graag willen we vertellen van ons huwelijksfeest in de Kaagsocieteit precies 10 jaar geleden, maar de kinderen kwetteren erdoorheen, not interested. Ach ja, dat gemijmer van ouwelui.

Onze fluisterboot wordt van alle kanten ingehaald door motorboten Het nut van ons fluistervermogen is miniem. Op de enige vaart waar geen motorboten mogen komen en waar onze fluisterboot dus op zijn plaats is, zien we direct een roofvogel. Voor de kinderen is het duidelijk, dit soort natuurdingen horen bij een fluistervaart.

We verliezen nog een landvast welke Floor graag opgesnorkeld had en we lopen bijna vast. Tenslotte plassen alle heren staand hun cola en bier overboord. Nee, deze dag is precies zoals een dag op het water hoort te zijn.

In mijn werkend leven ben ik altijd een tikje jaloers geweest op die Bourgondische types. Die types die uitgebreid lunchen, altijd de correcte globale antwoorden en verhalen hebben en niet te vergeten; de juiste mensen kennen. Ik ben verre van zo'n type. Mijn detaillistische kennis van zaken is geroemd, lunchen sloeg ik over en van prietpraat hield ik niet. Nee, ik ben een werker, altijd gericht op de inhoud, het resultaat.

Twee keer ben ik met mijn baas op buitenlandse reis geweest. De reden voor beide reizen lag meer in het plezier maken dan in het werk. Zo niet voor mij. Terwijl we in Parijs hoofdzakelijk voor de lunch waren [in de brasserie waar Sartre en de Beauvoir vaak kwamen], moest ik zo nodig alle Parijse telefoonwinkels afgaan. In Praag idem dito. Terwijl mijn baas zich in het Casino vermaakt, bereid ik me op de volgende dag voor. Nee ik hoef niet zo nodig naar het buitenland. In het vliegtuig hoor ik steeds de stemmen van mijn kinderen; 'mama, mama', en ik wil al weer naar huis.

Gelukkig leerde ik op een dure projectmanagers cursus de theorie van de blauwe en bruine jasjes. In iedere organisatie zijn ze te vinden. De blauwe jasjes zijn de jobhoppers, de blaaskaken, ze zetten alles op hun kop om zelf binnen twee jaar naar een andere baan te hoppen. De bruine jasjes daarentegen zijn de noeste werkers, op hun continuïteit draait een organisatie. Niet lullen maar poetsen. Ik ben onmiskenbaar een bruin jasje.

Echter in mijn vrije tijd komt er een geheel andere mentaliteit naar voren. Ik vertoon dan toch meer Bourgondische trekjes. Zo vind ik racefietsen heel leuk, maar de nazit [in de Grote Beer met een koeler met witte wijn en tortilla chips of koffie met cointreau op een strandterras], vind ik minstens zo belangrijk. En wat zou tennis zijn, zonder witte wijn met vlammetjes. Of wandelen, zonder te rusten op een terras met een heerlijke salade. Kortom, actief zijn ala, maar wel met aandacht voor het grote genieten.

Nu ik ziek ben komen beide kanten mij goed van pas. Mijn bruine jasjes mentaliteit houdt me van de straat. Het zorgt dat ik iedere dag een plan heb. Dat ik een homepage open, dat ik de redactie voer voor een informatie bulletin voor de Le Shan Stichting, dat ik kranten voor de kinderen maak, dat al mijn foto's zijn ingeplakt, de boodschappenlijstjes bedacht worden. , etc.. Mijn blauwe jasjes mentaliteit zorgt voor het genieten; het op vakantie gaan, dagjes uit organiseren en het vele bezoek aan terrasjes.

Misschien ben ik wel een bruin jasje met een blauwe voering.

September 1999