| De musical is af |
| Ik heb vorige week de musical afgemaakt. Het bleef maar in mijn
hoofd zitten, vandaar. Het leek wel of de musical zichzelf schreef,
zo gemakkelijk ging het. Ward heeft minimaal mee gekeken. Hij vond
het wel best zo. 15 bladzijden zijn het geworden. Soms letterlijk
uit mijn hoofd geperst. Als ik veel schrijf, gaat mijn hoofd steeds
schuiner hangen en kost het veel moeite en veel gesteun de juiste
letters en woorden aan te klikken. Maar mijn drang was zo groot, dat
de klus in twee weken geklaard is. Het is een echt tijdsdocument geworden
met: Idols (en natuurlijk vooral de gevreesde jury), Uschi, Hennie
Huisman, normen en waarden, politici, en de problemen bij NS. |
| Nieuwe hulp |
| Oei, wat is dat weer wennen, een nieuwe hulp. Je hebt samen nog
helemaal geen tradities of routine opgebouwd. En ook al heeft ze twee
ochtenden meegelopen, opeens moet je het samen rooien. Mijn stem is
daarin geen houvast. En het van te voren geschreven papier blijkt
te summier. Hoe moet je mijn beker vasthouden? Niet te lang weg blijven
als ik lang niet naar de wc geweest ben. Geen vragen stellen onder
het eten, omdat ik onmogelijk kan antwoorden. Liefst überhaupt
niet te veel praten tijdens het eten. Allemaal vanzelfsprekendheden
voor de andere hulpverleners moeten opnieuw bevochten worden. Maar
ik vind haar aardig en daarmee kom je een heel eind. En een eerste
fout bij het naar de wc gaan, hebben we overleefd en is eigenlijk
wel goed opgelost. Van fouten leer je het meest. Ik weet zeker dat
dat niet meer fout gaat. Bovendien is het wel leuk om nieuwe verhalen
aan te horen. En een veelprater is ze. Het komt wel goed tussen mij
en Sandra. |
| Slapen |
| Ik heb tegenwoordig last aan mijn schouder bij het slapen. Niet
vanwege de matras, maar door een gebrek aan spieren waardoor mijn
arm te zwaar aan de schouderkom rukt. Ik leg mijn arm nu op een kussen.
Voor het omdraaien heb ik ook een fantastische truc. Als ik op mijn
zij lig stopt Hein mijn dekbed in mijn rug, waardoor ik veel gemakkelijker
zelf kan draaien. Gemiddeld heb ik Hein nog een keer per nacht nodig.
En we laten de verwarming aan zodat mijn spieren niet te koud en daardoor
te stijf worden. Ja, ja, slapen is een hele wetenschap. |
| Systemanisch |
| Ik ben een systematisch en planmatig type. Dat merk je als je met
een tegenovergesteld type wordt geconfronteerd. Sandra is zo’n
een tegenovergesteld type. Ze wil de tafel opruimen zonder de deksel
op de boter te doen. En voor ik er erg in heb, ben ik haar in mijn
moeilijk verstaanbare taal, aan het uitleggen dat ze de deksel vergeet.
Belachelijk. Uiteindelijk ben ik aan het spellen D-E-K-S-E-L, alsof
dit van levensbelang is. Ik kan mijn energie uiteraard beter besteden,
maar dat bedenk ik me te laat. Vreselijk ben ik. Ik moet meer de dingen
op zijn beloop laten. Nog zo’n voorbeeld. We gaan weg met de
auto en ik vind dat de kinderen de riemen/ gordels om moeten en zeg
dat. Nu begint het grote gissen, waar ik overigens een bloedhekel
aan heb. Is er iets met de ramen? Open? Dicht? Of bedoel ik de remmen?
Sta ik niet op de rem? En weer ga ik spellen: R-I-E-M-E-N. En dan
zegt Floor het enige juiste: “Mam, als je niets gezegd had, zaten
we nu al lang in de riemen”. Zucht. |
| Wintersport |
Wij gaan zondag 23 februari op wintersport en komen op de zondag
erna weer terug. We hopen zo de files te vermijden. En natuurlijk
hopen we op mooi weer. Bovendien blijkt dat we met de auto helemaal
naar boven kunnen naar een aangepast restaurant aan de piste. Daar
had ik niet op gerekend. Ik kan zo mijn voyeuristische neigingen geheel
bevredigen op een echt wintersportterras.
Wat betreft de files en het weer is onze verwachting geheel uitgekomen.
Het aangepast restaurant bleek op 2750 meter te liggen, te bereiken
via een panoramische kronkelweg van 26 kilometer. Rijden in de bergen
is voor mij een moeizaam gebeuren. Bij het omhoog gaan wordt mijn
hoofd in mijn hoofdsteun gedrukt, behalve als er geremd wordt, dan
schiet mijn hoofd naar voren. Bergafwaarts kan ik mijn hoofd alleen
omlaag houden. Als mijn das dan te strak zit, keel ik mezelf. Behalve
dit ongemak was het op die hoogte ondanks de zon en dankzij de wind,
hartstikke koud. Dat werd dus binnenzitten geblazen. Je begrijpt,
dat voldeed volstrekt niet aan mijn vooraf gekoesterde verwachtingen.
De volgende dag hebben we een lager gelegen gebied opgezocht. Hier
vonden we een zonovergoten terras.’s Middags verkasten we naar
een terras aan de piste. Veel te zien. Alleen vergde het omhoog duwen
Hein en Lieke (in zijn eentje lukte het Hein niet) de nodige zweetdruppels.
De eerste twee dagen toen we nog geen plezierig ritme hadden, heb
ik me wel even afgevraagd waarom ik dit mezelf aandeed. Uiteraard
voor mijn gezin, maar ik beleef uiteindelijk toch ook veel plezier
aan het buiten zijn en be-obachten van mijn omgeving. Het viersterren
hotel was volledig op rolstoelen ingesteld. Er waren nog tien andere
rolstoelers, weliswaar van een sportievere soort, want zij skieden
allemaal in een aangepaste skistoel. Het eten werd voor mij apart
op bestelling gemaakt. De kinderen hebben nog gerodeld op een echte
rodelbaan. En natuurlijk was er in het hotel een Tiroler avond, inclusief
de kraker ‘es ist so toll, ich bin der Anton aus Tirol’.
De laatste dag zijn we naar Innsbruck gegaan. De stad waar je alleen
maar over praat ivm wintersport, maar nooit naartoe gaat. Het was
een onverwacht mooie stad met mondaine inwoners, omsloten door witte
bergen en met te laag overvliegende vliegtuigen. Zaterdagavond naar
de Duitse versie van Idols gekeken Deutschland sucht ein Superstar,
veel minder leuk dan de onze. Helaas hoorden we op de terugweg dat
Hind, mijn absolute favoriet, uit Idols is weggestemd. |
| Ik vind het heel bijzonder nog een wintersport vakantie te hebben
meegemaakt. Veel dank aan Hein, Lieke en oma Lia. |
|